inicio

 es |  eus

DOMINGO 19 DEL T.O.

Bookmark and Share

 

Agurra

 

       Fedean oinarri eta ilunaldian argi-emaile dugun Jesus Jaunaren bakea izan bedi zuekin.

 

Sarrerako oharpena

 

       Itxaropenaren jaia dugu Eukaristia. Itxaropenezko jaia, Jainkoak gugan baduelako itxaropena, Erreinua eraikitzen kementsu ari gaitezen. Eta baita ere guk geuk Jainkoagan badugulako itxaropen sendoa gure bizitzan duen indar-ematean eta babesean.

       Eukaristia honek zabal dezala gure begirada, Biziaren Jainkoa aurki dezagun eta Hari begira berri gaitezen.

 

Damu otoitza

 

       Konfiantza-emaile, Maisu on, fedean indarremaile... dugu Jesus Jauna. Zalantzaz bizi gara sarritan eta erraz ondoratzen gara bizitzako olatu eta ekaitzen artean. Onar dezagun Jainkoaren barkamena, eta aitor dezagun bera bakarrik dugula Jaun eta gidari.

 

  • Jesus Jauna, gizakien adiskide maitekorra. Erruki, Jauna.
  • Jesus Jauna, fedearen iturri eta oinarri sendoa. Kristo, erruki.
  • Jesus Jauna, barkamenez berritzen gaituzuna. Erruki, Jauna.

 

       Erruki dakigula Jainko guztiz ahaltsua eta gure bekatuak barkaturik eraman gaitzala betiko bizitzara.

 

Otoitza

 

       Jainko ahalguztidun betierekoa,

       Zuri Aita esateko eskubidea ematen diguzu;

       eraman bere betera gure bihotzetan

       zeure seme-alabatzako espiritua,

       hitzemana zaigun ondarea irits dezagun.

       Zure Seme Jesu Kristo gure Jaunaren bitartez,

       Zurekin eta Espiritu Santuarekin batean

       Jainko eta Errege bizi baita gizaldi eta gizaldietan.

 

Hitzaren liturgiari oharpena

     Jainkoaren agertzeko bidea ez da lilura eta handikeria. Isiltasunean, eguneroko gauza apaletan, biziaren xumetasunean: han Jainkoa. Ebanjelioak ere konfiantzarako gonbitea egingo digu.

Irakurgaiak: 1 Erg 19, 9a. 11-13a; Erm 9, 1-5; Mt 14, 22-33

Homiliarako argibideak

 

       Zenbat aldiz galdetu diogu geure buruari non ote dabilen Jainkoa, zergatik ez ote duen bere presentzia nabarmenago agertzen, nola ez ote dituen bere bideak argiago eta ozenago erakusten? Gure ulertu-ezinari eta sinestu-ezinari sortzen zaizkion nahiak eta galderak dira horiek. Eta askotan, gauzak geure erara gertarazi nahi izaten ditugulako, eta Jainkoaren egintza geure erara irakurri nahi izaten dugulako, ez dugu Jainkoarenik ezer ikusten. Jainkoari antzematen ikasi beharko luke gure fedeak, ongi izateko.

 

       Jainkoarengana hurbiltzen garenean, ez gara sekula hutsean hurbiltzen. Aurrez jakin ohi dugu Jainkoa nor den, nolakoa den. Jainkoaren ideia aurrez finkatua eduki ohi dugu askotan. Eta ideia horren arabera, gehienetan iruditzen zaigu Jainkoari hobeto datorkiola handia, txikia baino. Gauza handiekin, indartsuekin uztartzen dugu Jainkoaren ideia. Eta horren arabera, gauza handien arrastoan, gertakizun nabarmenen harian bilatu ohi dugu Jainkoa. Eta, jakina!, ez dugu Jainkoa aurkitzen, ez diogu uste genuen bezala eta uste genituen tokietan antzematen.

 

       Begi fededunek, Jaunaren presentzia irakurtzen badakite. Jauna beti gurekin baitoa, untzi berean. Ez da, ez, guk nahi bezala agertzen. Baina, hantxe doa beti bidelagun. Lehenengo irakurgaiak ederki sailkatu ditu Jaunaren presentziaren moldeak. Gu indar zaleak gara. Nabarmenkeria zaleak. “Baina Jauna ez zegoen han”. Haize gozoaren zuzmurrean, hantxe ia ez entzun ez antzeman egiteko moduan. Baina hantxe! Presentzia suabea da, baina beti ere eraginkorra, askatzailea, onerakoa. Isiltasun sakona behar da presentzia hori entzuteko. Bihotz entzulea behar da aditzeko. Barrua bakean behar da, entzutea eragotziko digun builarik ez izateko. Jesus ez al zen mendira igotzen, isiltasunera, han bere Aitaren ahotsa entzuteko? Eta, ez al duzu ebanjelioko larrialdian ikusi? Jaunari entzuten zaionean, gurekin dihoala antzematen zaionean, bizitzak beste atsedena hartzen du, beste gozamena! Bizitza bere onera datorkizu, bere barealdira, sakonenean!

 

       Pedrorena gertatzen zaio gure fedeari. Egun batean fedea besarkatu genuen, fedea esperientzia ederra iruditu zitzaigulako. Uretara, bizitzaren uretara salto egin genuen. Jesusen bideari betirako lotzeko prest geuden. Hain ederra eta hain bikaina eta hain erakargarria iruditu zaitzaigun esperientzia hura! Gure fedea “konkista” ederra iruditu zitzaigun! Fedeaz jabetu! Horrek ederki erakusten du gure fedeak zer bilatzen duen: Jainkoaren presentzia patrikan eraman nahi genuen, geure beharretara tolestatua. Baina, azal ustetsu eta indartsu hori erortzen denean, betiko ahuldadea agertzen zaigu barrutik, betiko beldurrak, betiko ezinak, geure gizalegea bere horretan! Fedeak ez baititu ahuldadea kentzen. Ahuldadean ere bakea ematen digu fedeak! (ik. Ebanj.: Pedroren esperientzia).

 

       Honek guztiak zer erakusten ote digu? Fedearena ez dela agertzen gauza handietan, nabarmenkerietan, geure segurantzetan. Fedearen eguneroko bizitza arruntzean agertzen da. Eguneroko aire suabe eta bare horretan. Jainkoa, ezer gertatzen ez den horretan agertu ohi da. Horrek bere eskakizunak ditu:

  • Jainkoari txika izaten utzi behar diogu. Oso gizalegezkoa agertzen da Jainkoa. Ahulengan agertu nahi du. Eguneroko bizitzako ur mugikor horietan agertzen da Jainkoa.
  • Eguneroko bizitza arruntean adi bizi behar dugu. Arazoak ez dira erabaki handi eta builosoekin konponduko. Eguneroko ahalegin txikietan aldatzen da mundua. Eguneroko ahalegin ezerezak indar eragilea du.
  • Jainkoa ez dabil gordeka, jolasean. Gurekin estu lotua dago. Baina gure askatasuna kateatu gabe. Jainkoak ez du ezer ezarri nahi, ez gaitu ezertara derrigortu nahi. Jainkoak oso xume jokatzen du. Oso isilean, oso gordean. Izenik gabeko jende maitalearengan agertzen da Jainkoa aire bare bezala.

 

       Era honetako jokalegea ikasita, berriro ere itsas uretara joan behar dugu. Seguru ez denarekin atrebitzeko adina adore izan dezakegu. Fedeak, agian, ez digu segurantzarik emango, baina segurantzarik gabe konfiantzaz bizitzen erakutsiko digu. Politikan, kulturan, gizartean, lanean, kalean, ezkontzan, heziketan... gauzak kolokan daude. Oporretan ere, senti dezakegu gure leialtasunen koloka izutzailea. Segurantzak maite ditugu. Oinak seguruan tinkatuak nahi izaten ditugu. Baina ur gainean ibiltzen ausartu behar dugu. Bakoitzak daki non eta zertan esaten dion Jesusek “zatoz”. Bakoitzak badakigu ondo asko non dagoen dagokigun itsasoa. Eta Jesusen dei horri erantzun egin behar zaio. Eta uste ona Jaunarengan jarriz, joaten ausartu. Harrokeriak alferrik dira. Asko-usteak pauso laburra du. Eta berehala ikus dezakegu gure harrokerien pisuaz ur azpira sartzen hasten garela. Zenbat eta arinago eta, onenean, hobeto genbilzke ur gainean. Konfiantza sendoaren besoetan, ez gara urperatuko. Eta, gainera, beti hortxe daukagu Jesus, eskutik heltzen diguna!

 

       Eukaristia ospatzera goaz. Igandeko Eukaristia. Ez ote dugu zuzmurra suabe eta bakeosoa entzungo gaur? Bai. Hementxe, abuztuko goiz honetan, isiltasun sakonenean, Jaunaren presentzia entzugo dugu, entzuten dihardugu. Eta gero itsasora joango gara. Itsasuntziari sendo eutsiko diogu olatu handiaren artean bada ere. Jauna gurekin daukagula badakigu eta!

 

Jainkoaren herriaren otoitza

 

       Egiogun otoitz Kristori, hitz eman zuen bezala entzun dezan Bere izenean bildu garenon otoitza.

 

  • Bakearen alde, Elizen arteko batasunaren alde, gu guztion zorionaren alde.

 

  • Behartsuen alde dihardutenen alde, adinekoei laguntzen dietenen alde, ahulak zaintzen dituztenen alde.

 

  • Nekaturik eta ezinean daudenen alde, arriskuan direnen alde, loturik bizi direnen alde.

 

  • Gure alde otoitz egiten dutenen alde, guk otoitzean gogoan ditugunen alde, gure hildakoen betiko atsedenaren alde.

 

       Jainko ahalguztidun betierekoa, Zure esku dituzu diren guztiak; entzun gure otoitzak eta egizu bizirik eta eginkor suma zaitzagula gure historian, zailtasunak eramanpenez onartu eta Zure erreinuaren bakerantz gertura gaitezen. Jesu Kristo gure Jaunaren bitartez.

 

Jaunartze ondorengo otoitza

 

       Hartu dugun sakramentuak salba gaitzala, Jauna,

       eta sendo jarri zure egiaren argitan.

       Jesu Kristo gure Jaunaren bitartez..